Ben’li Cümleler Kurma Artık …

Ben’li cümleler kurma… yazılarına düşmesin karanlığım… içimdesin kanıyorum… beyaz sayfalarına bulaşmasın kirli kanım… sevdim seni… kendime bile itiraf etmekten korkacak kadar sevdim… bu yüzdendi senli cümlelerimi en derinime hapsedişim… bu yüzdendi uzanan elini görmezden gelişlerim… bu yüzdendi “gel” deyişlerini duymamazlık edişlerim…

Sevdim seni… nedensiz, beklentisiz, gerekçesiz, tanımsız… sevdikçe korktum kendimden… sevdikçe uzaklaştım senden… yeni hayaller, yeni düşler kuramayacak kadar yorgunum… sevme beni, benim bezmişliğim değmesin sıcacık yüreğine…

Sevme beni, korkuyorum…

Alışık değilim bana dair yazılar yazılmasına… Bugüne kadar hep bendim içini döken beyaz sayfalara başkaları adına… Hep bendim satır satır kanayan…Şimdi senin satır aralarında kendi adımı hecelemek hiç görmemem gereken mavi bir düşü anımsatmakta… Bu düşe dalmak istemiyorum… Çünkü biliyorum, her düş karabasana dönüşmeye mahkum… Biliyorum her düş apansız bir uyanışla son bulmakta… Bu düşe dalmak istemiyorum, bu düşten uyanmak istemediğim için…

Sevme beni, korkuyorum…

Bu ruh, bu yürek alışık değil yaralarının sarılmaya çalışılmasına… Ömrümce içimi cam kesikleriyle lime lime edenlere koştum ben… Benden beni çalıp geri vermeyenlere uzandı ellerim yıllarca… Hep bekleyendim, hiç olmadı bekleyenim… Şimdi ne olursa olsun bekleyenim olacaksın biliyorum ama inanamıyorum… Bilip de inanmamanın nasıl olduğunu sorma bana… Yine, ben anlatmasam da beni anlamana sığınıyorum…

Sevme beni, korkuyorum…

O kadar uzun zaman beklentisiz, karşılıksız sevdim ki insanları ve o kadar uzun zaman beklentisiz, karşılıksız sevilmeyi bekledim ki, artık yitirdim inancımı… Artık onlardan biri olmak için kendime rağmen kendimle cebelleşirken çıktın karşıma… Sevme beni, kendime geri dönmemeliyim…

Sevme beni, korkuyorum…

Korkumdan yazmadım sana bunca zaman… Korkumdan içimdesin… Ben’li cümleler olmasın satırlarında….Okuyunca içim içime sığmıyor… Yansımamı sende görmek yüreğimi yakıyor… Sen yazdıkça, çok eskide kalan bir masal belli belirsiz benliğime süzülüyor…

Sevme beni, korkuyorum…

Şimdi zamansızlıklarımda boğuluyorum… Gereksiz meşguliyetler yarattım dünyevi istekler adına… Kaçışımı kolaylaştırsın diye önemli insan rollerine büründüm ahmakça… Kendimi kandırıp, kendimden kaçıp kaybolmanın, yok olmanın, hiç olmanın derdindeyim… “Ben” olarak tutunamıyorum…

Sevme beni, korkuyorum…

Sevme beni, “Beni sevme” derken içimi parçalıyorum, içime kanıyorum…

Sevme beni, hak etmiyorum…

Sevme Beni….

Her Gidişinde Kendini Bende Unutuyorsun…

Bir yararı olacağına inansam…

Tutup ateşe vereceğim şu resimleri…!

Sonsuz karanlıkta dahi Seni fark etmeyeceğimi bilsem…

Çoktan kör ederdim gözlerimi…!

Ayrılığın hakkını ver…!

Anlamsız kıl tüm yaşanmışlığı…!

Kalmayı beceremedin…!

Bari gitmesini öğren…!

Ne bileyim vur sırtımdan mesala…!

Adı ayrılık olsun…!

Gidişlerden gidiş beğen…!

Tufan olup öyle git, bir zerren kalmasın …!

Tozu dumana kat ki giderken…!

Hatırlanmayasın…!

Selam o zaman ardında bıraktığın her derde…!

Yeter ki gitmeler senin olsun… !

Benim omzuma yükleme bunu…

Ayrılık dert değil…!

Ne yapar ne eder…

Gidişine eklerim yokluğunu…!

Uyumalara bile korkuyorum…

Çık artık fikrimden…!

Çok oluyorsun…!

Böyle gitmek mi olur!

Her gidişinde

Kendini bende unutuyorsun !!!

Yüreğimin Kırıntıları ….

Umudumu yitireli hayli zaman geçti…
Yeniden sevebilmek zor..
Ellerimin arasından kayıp giden sen..
Yeniden doğarmısın karanlık sabahlarıma?..
Aşk..
Seni tarif edebilmek imkansız mükemmelsin,mekemmelliğin ayrıntılarında gizli..
Bir elin mutluluk veriyor,diğer elinse acı..
Ve mutluluğu almadan acıyı almak o kadar zor ki..?
Kelimelerimi dizdin boğazıma dar ağacında asılı kaldım..
Kalbime bir kuşunda ben sıkıyım dedim olmadı yapamadım,yapamazdım..
Eyyy…Kalbimi saran muamma..
Bende bir kurşunluk can var
Amma vurulursun diye aklım çıkıyor..
İşte tek nedeni bu..!
Sen..
Aşk senin ezip geçeceğin kum taneleri değil..
Üstüme bastığın yeter,ezip geçtiğin yeter..
Her an kaybederim korkusuyla hayatımı zindana çevirdiğin yeter..
İstediğin bir değil bin çiçekse istediğin başka bir ten,başka bir bedense..
İstediğin ben değilsem eğer peki..
Azat kuşunu yüreğine bıraktım geçmişi gömeriz en dipsiz kuyulara,
Sevda şarkılarını yok ederiz..
Bir sen birde ben vardık evvel zaman içinde…
Masallara devrederiz yitik sevdamızı bir varmış bir yokmuş oluruz unutursun…
unutulursun belki…
Şimdi..
Bırakıyorum seni..
Gözyaşlarım işkencelerde,kelimeler kifayetsiz umutlar yitirilmiş..
Ne yeni doğacak gün için can kalmış bedende ne de geçmişi unutacak kadar kalpsiz bir yürek.. Hadi..al git ne varsa..
Topla yüreğimin kırıntılarını..
Hadi.. bir tekmede sen at savur..
Hadi..hiç yaşanmamış say beni..
Hadi..git ne olur göm diri diri beni..

Rüzgar…

Rüzgârın hafiften estiği gecelerde,
Rüzgarlığımı unutup
Gözlerimde beliren düşün yolcusu oldum daima…
Gözlerim yorgun, zamanın ayarsızlığında kaç gece geçip gitti o bahar…
Düşlerimdin, rivayetini şimdi yaşadığım…
Ne yangın, ne sel,
Ne de deprem sancısı özlemin adı…
Özlemin sokakları ne de genişmiş…
Her adımda bambaşka
Bir köşe başından canhıraş sana koşuyorum.
Bu ne bitmez bir susuzlukmuş.
İçimdekini ancak seninleyken çözebiliyorum…
Huzurun dama taşları siyah ve beyaz sevdiğim…
Konukluğumun süresi yok sana…
De ki bir an, de ki bir dakika de ki bir ömür…
Aşk bu, ruhun virüsü…
İlk ne zaman dokunduysak,
O zaman geçti tenimizden ömrümüze…
Sessiz bir isteğim var senden şimdi hayat,
Çığlıklarımın arasına sıkıştırdığım…
Duy-sana……

Senden Sonra….

Senden sonra,
ağlayamadım
gülemedim
konuşamadım sesime küstüm
dondum kaldım öylece
hissiz..
her yere gittim ama
kendime gelemedim.
bir beden büyük hayat
daraldım.
boş otobüslerde ayaktayolculuk yaptım
her gün için çizik attım kalbime
bakkal defteri gibi olmuş yüreğin dedi annem.
yürüdüm
dönüp arkamı aynaya gidişimi seyrettim,
gidişini seyrettim yüreğimin ardın sıra.
Senden sonra,
ancak üç noktayla tarif edilebilir
acılarım…………

Senin Şiirin …

Bizi bağlayanı
Dil bilgisindeki bağlaçlar sandın sen
Kalbimin sana kenetlendiğini anlatamadım
Belki adını sayıklayacağım;
Yasaklanmış gecelerde.
Belki bir türkü patlatacağım senin sevginle
Belkide türküyle öleceğim ellerinde…
Hangi sevdanın yanlış adresiydi ellerin
Sen ellerimi,bu ellerlemi sevdin
Şimdi bir camın buğusundasın
Güneş doğduğunda gideceksin…
Şimdi sana dair ne varsa senin ellerinden son bulan
Ben değil,sendin savuran
Ağlama sevgili sevin,senin eserin bu karşında duran…

Boşluğunu Soluduğun Hayat…

Öğrendiğin her şey,
Susup arkanı döndüğün.
Yenildiğini unutup,
Güzelliğini sonuna dek yaktığın her şey
Seni senden kurtarmıyorsa
Ne anlamı var sana hayatının sevgili…
Masumiyetin kimi zulümden kurtardı, söylesene
Hem bu arzuda onun adı bile geçmez…
İstikbalin sıradan bir ayrıntı
Bu telaşta…
Ne yapsan göğsünde hayatında yabancı bir zaman
Birikiyor…
Borçlu değilsin ömrüne üstelik…
Ama ne yapsan boşluğa açılan
Bir kapı oluyor hayat,
Ne yapsan büyüyor o boşluk…
Ne yapsan suçlu değilsin,
Sadece yerçekiminden muafsın…
O derin ısdırabınsa
Seni hayata alışmaktan koruyor sadece…
Oysa bu bile umurunda değil…
Geleceğin ellerinde sıcaklığı üşüyen
Bir mum sadece…
Gördüm…
Geleceğin ellerine yapışan o soğukluk…
Durmadan ömrüne yapışan o gerçeği soluyorsun sen…
Durmadan o aşkı soluyorsun…
Durmadan ciğerlerini yakan o büyük soğumayı…

Bir Gölge Gibi Geçtin Gittin…

Bir gölge gibi geçtin gittin gözlerimin önünden
Dokunmak istedim
Duvarların soğukluğunu anladı ellerim
Parmaklarımın ucundan kalbime kadar titredim
Üşüdüm üşüdüm üşüdüm
Bir hayal gibi geçtin gittin
Avuçlarımın arasından
Sis perdeleri içinde,
Rüyalarıma dokunup durdun
Ve ben bir daha uyanmak istemedim
Bir anı gibi geçtin gittin hayatımdan
Tutamadım
Yakalayamadım
Yaşayamadım seni
En umulmadık zamanda girip
En özlenesi anında çıktın hayatımdan
Göz açıp kapayıncaya kadar ..
Ama bir ömür boyu hatırlanacak kadar çoktun sen
Ve hiç benim olmayacak kadar yoktun sen……

Adı Hüzün Olsun ….

Adı hüzün olsun bu gerçeğin.
Ayrılığın tekil sızısını hissetmenin
Ve senden sonraki yaşantımın,
Adı hüzün olsun!
Öteki renklerini aldığın,
Tek mevsimlik dünyamın,
Ve senden bana kalanların,
Rotasız başlayan yolculuğumun,
Her limanda yüzleştiğim sensizliğin,
Adı hüzün olsun!
Bir türlü gelmeyen geleceklerin,
Bir yarısı sende kalan geçmişin,
Ve her gün biraz daha kaybolan iyimserliğimin,
Adı hüzün olsun!
Gittikçe tuhaflaşan tavırlarımın,
Azalan ideallerimin,
Alışkanlık haline gelen sıradanlıkların
Birbirine benzeyen her günün
Adı hüzün olsun!
Aklımda kalan şarkı sözlerinin,
Anılarını sakladığım kirli odamın,
Yağan yağmurun,
Cama dayanmış soluk yüzümün,
İçimde ağlayan çocuğun,
Adı hüzün olsun!
Artık gelmeyeceğine olan inancımın,
Eksik yüreğimin ,göremediğim renklerin,
Sensizliğin, yarım kalmışlığın,
Adı hüzün olsun!
Değişmeyen şeylerin,
Aynı filmin tekrarına benzeyen rüyaların,
Sadakatini elden bırakmayan gönlümün,
İçimdeki yalnız şairin, bu yaşantının,
Ve bu şiirin,
Adı hüzün olsun!

Yüreğimde Varolan İzlerin

her gidişinde ayrı bir çentik attım kalbime
kanayan yaralarımın kurumasına fırsat vermeden gittin hep
hep kanayan yaramın yanına attım bir çentikkan durmaz oldu
alışkanlık oldu kalbime yara açmak artık
her gidişin ayrı bir yara açtı kalbime
inan onarmaya çalışmıyorum bile
her kanayan yara da yüzün
her attığım çentikte gülüşün
her çektiğim acıda gözlerin
her çığlığımda kahkahan
kalbime suratını kazıdım inan..
gözlerin parlıyor sızan kanlardan
gülüşün daha bir şen kalbimin atışından nefret etmiyorum senden güzel insan
bıraktığın her gece yeniden başlasamda hayatıma
yaptığım kaleleri teker teker yıksanda
atamıyorum seni ruhumun derinliğinden
gömmeye çalışsam seni ruhuma
senin güzelliğini kapatacak kadar siyah bulamam bir yerden
her gidişinde bir çentik daha attım delik deşik olmuş kalbime..
her acı çekişimde döndüm içime baktım kalbime
orada sen bana gülümserken
nasıl olurda yaşamaya devam etmezdim ben
gözlerinde hayallerimi görmesem
yüzünde umudumu bulmasam çoktan karanlığın içinde boğulmuştum ben..